Poprzednie wykłady

12 kwietnia 2005 prof. dr hab. Karol Modzelewski wygłosił wykład pt. "Wiec i banicja w barbarzyńskich wspólnotach plemiennych"


Wykład zawierał prezentację wątku wybranego z książki pt. "Barbarzyńska Europa". Autor przedstawił porównawczą analizę źródeł dotyczącą systemu podejmowania decyzji politycznych, instrumentów przymusu i form represji w społeczeństwach plemiennych świata słowiańskiego i germańskiego przed powstaniem państw i chrystianizacją.

Kwiecień 2005 r.


8 marca 2005 prof. dr hab.Jerzy Brzeziński wygłosił wykład pt. "Testy inteligencji. Za i przeciw."


brzezinski.jpg W tym roku mija 100 lat od skonstruowania w 1905 r. pierwszego testu inteligencji. Jego twórcą byli psychologowie francuscy Alfred Binet (1957-1911) i Theodore Simone (1873-1961). Z kolei psychologom: niemieckiemu, Williamowi Sternowi (1871-1938) i amerykańskiemu, Lewisowi Termanowi (1877-1956) zawdzięczamy wprowadzenie nie tylko do psychologii, ale także do powszechnego, społecznego obiegu terminu: "iloraz inteligencji" (w skrócie: IQ). Sterna i Termana ujęcie IQ jako stosunku: "wieku umysłowego" do "wieku chronologicznego" (przemnożonego przez 100) zostało poddane uzasadnionej krytyce przez amerykańskiego psychologa Davida Wechslera (1896-1981), który zaproponował nową jego definicję - tzw. "dewiacyjny IQ". Wechslerowskie ujęcie IQ legło u podstaw nowej, stanowiącej swoisty przewrót w konstruowaniu testów, metody testowego pomiaru inteligencji - Skali Inteligencji Wechslera-Bellevue (1939 r.). Zaowocowało ono kilkunastoma wersjami skal inteligencji. Dwie z nich, przeznaczone do testowego pomiaru inteligencji osób dorosłych i dzieci, stosowane także w Polsce. IQ, jako wskaźnik inteligencji oraz jego testowy pomiar budziły różne kontrowersje w społeczeństwie. Z kolei popularność (w czym duży udział mieli też dziennikarze) IQ i testów inteligencji doprowadziła do różnych nadinterpretacji oraz nieporozumień. Także i o tym problemie była w odczycie mowa.


Marzec 2005 r.


11 stycznia 2005 ks. prof. dr hab. Tomasz Węcławski wygłosił wykład pt. "Ukrzyżowany i jego uczniowie. Co się stało?"


weclawski.jpg Wykład podejmuje jedno z najbardziej fascynujących zagadnień najwcześniejszej historii chrześcijaństwa, które wiąże się zarazem z fundamentalnymi kwestiami wiary i istnienia Kościoła. Chodzi o przebieg wydarzeń w kręgu uczniów Jezusa po Jego ukrzyżowaniu: o pierwotne rozproszenie tego kręgu, o przyczyny ponownego zgromadzenia się uczniów, a przede wszystkim o impulsy, które doprowadziły do powstania i rozwoju paschalnej wiary w zmartwychwstanie Jezusa i do opartego na tej wierze rozwoju wspólnot kościelnych.
W wykładzie została przedstawiona jedna z możliwych rekonstrukcji ówczesnego przebiegu wydarzeń, uzasadniona przez analizę świadectw nowotestamentowych, a następnie zweryfikowana dodatkowo przez konfrontację z teologicznym obrazem Kościoła


Styczeń 2005 r.


8 lutego 2005 prof. dr hab. Małgorzata Kossut wygłosiła wykład pt. "Mechanizmy plastyczności mózgu"


140105_kossut.jpg Kiedy własności komórek nerwowych zmieniają się w sposób trwały pod wpływem działania bodźców ze środowiska, mówimy o plastyczności neuronalnej. Plastyczność to właściwość układu nerwowego, która leży u podstaw jego zdolności do adaptacji, zmienności, samonaprawy, a wreszcie uczenia się i pamięci. Jest to powszechna cecha neuronów, znajdowana na wszystkich piętrach układu nerwowego i występująca w świecie zwierzęcym już od poziomu robaków płaskich. Nazywamy ją także neuroplastycznością. Wśród rozmaitych jej przejawów wyróżniamy plastyczność rozwojową, plastyczność pouszkodzeniową (kompensacyjną) dorosłego mózgu, plastyczność wywołaną wzmożonym doświadczeniem czuciowym lub ruchowym oraz plastyczność związaną z uczeniem się i pamięcią. Zrozumienie mechanizmów plastyczności jest podstawowym wyzwaniem neurobiologii. Istnieją przesłanki wskazujące na to, że molekularny mechanizm różnych form zmian plastycznych może być podobny, a o ich specyfice decydują warunki lokalne, intensywność reakcji, stan organizmu. Zmiany plastyczne takie jak uczenie się i pamięć kształtują tożsamość organizmu, a zmiany takie jak reorganizacja w odpowiedzi na uraz leżą u podstaw kompensacji funkcji w układzie nerwowym. Z tych przyczyn badanie mechanizmów zmian plastycznych ma nie tylko znaczenie poznawcze, ale również może być pomocne w wytłumaczeniu zmian patologicznych i w poszukiwaniu skutecznej rehabilitacji.


Luty 2005 r.